Archive for ივლისი, 2010


საერთოდ მიღებული აზრია, რომ ქართული ფეხბურთი მკვდარია, უკვე ყარს და მას არაფერი ეშველება… არაა სიმართლისგან შორს ეს მოსაზრება, თუ მას ერთ წინადადებას მივამატებთ: არაფერი ეშველება, სანამ მასში მაზოხისტები, სადისტები და ონანისტები იმუშავებენ.

არ იფიქროთ ფედერაციაზე მქონდეს საუბარი, არა, ფედერაცია კიდევ სხვა თემაა, ამჯერად მინდა ქართული კლუბების შესახებ გესაუბროთ, კერძოდ იმ ოთხი კლუბის შესახებ, რომლებსაც პატივი ჰქონდათ წარედგინათ ჩვენი ქვეყანა ევროტურნირებზე: ოლიმპი, დინამო, ზესტაფონი და ვიტ–ჯორჯია.

თავიდანვე ვიტყვი, ერთადერთი გუნდი, ამ სიტყვის ყველანაირი გაგებით, ამ ოთხეულში არის “ზესტაფონი” – გუნდი, რომელიც რაღაცით მაინც მოგვაგონებს საფეხბურთო კოლექტივს, რომელსაც გააჩნია რაღაც მიზანი, ჩამოყალიბებული საკლუბო სტრუქტურა და განვითარების გეგმა. გუნდი, რომელმაც მთლიანად შეინარჩუნა ბირთვი, გაუშვა ორი ხოლო დაიმატა სამი ფეხბურთელი, რომლებიც აშკარად ჯობიან გაშვებულებს, ანუ აწარმოა გონივრული სატრანსფერო პოლიტიკა, შეინარჩუნა კოლექტივი და შედეგიც შესაბამისი აქვს: გუნდი მესამე ეტაპზეა და სულა არ გამოიყურება უშანსოდ უკრაინულ “კარპატი”–სთან დაპირისპირების წინ.

რაც შეეხება დანარჩენ სამს:

დინამოს კიდევ არაუშავს, რადგან ამ გუნდს აქვს ტრადიციები, აქვს სტადიონი, ბაზა… მოკლედ ყველაფერი, რომ განვითარდეს და უფრო მაღალ დონეზე ავიდეს, მაგრამ როგორც ჩანს მას არ აქვს მთავარი: ფული. რადგან მართლაც წარმოუდგენელია გუნდს ფული ჰქონდეს, ევროპის ლიგაზე ჰქონდეს სათამაშო და გუნდიდან გაუშვას ერთდროულად 5 ლიდერი, ხოლო მათ მაგივრად მხოლოდ ლევან ხმალაძე და ახალგაზრდა მეტრეველი დაიმატოს, შემდეგ გავიდეს ევროპაზე სათამაშოდ და განაცხადიც კი ვერ შეავსოს 18 ფეხბურთელით! სირცხვილია მოკლედ რომ ვთქვათ.

აი ის ხუთი ლიდერიც: გურამ და შოთა კაშიები, აკირემი, კრსტესკი და ჩიკვილაძე.  იმაზე, ხომ ლაპარაკიც ზედმეტია, რომ რომელიმე ეს ფეხბურთელი გუნდმა გაყიდა, რას ამბობთ ჩვენი გუნდები ხომ ქველმოქმედები არიან, რა ტრანსფერი, რის ტრანსფერი…

დავანებით დინამოს თავი, ავად თუ კარგად გუნდმა ორი ეტაპი გადალახა (სამართალი მოითხოვს აღნიშვნას, რომ დინამოს ძალიან გაუმართლა, რადგან ფლორაც და გეფლეც ძალზედ სუსტი გუნდებია) და ამჯერად მესამე საკვალიფიკაციო ეტაპზე გრაცის “შტურმს” უნდა შეხვდეს… წაგება და გავარდნა გარანტირებულია.

ვიტ–ჯორჯია – გუნდი, რომელსაც ასევე აქვს მკვეთრად ჩემოყალიბებული საკლუბო პოლიტიკა, რაც მდგომარეობს იმაში, რომ ის ზრდის საკუთარ ტალანტებს და შემდეგ ყიდის სხვადასვხა გუნდებში და მიუხედავად იმისა, რომ კლუბს ყოველწლიურად ტოვებენ ლიდერები, ის მაინც წამყვან პოზიციებზე რჩება საქართველოში.

თუმცა წელს ამ გუნდს აშკარად ზედმეტი მოუვიდა –  გაუშვა გუნდიდა, თანაც უფასოდ: ბედიაშვილი, რაზმაძე, კვახაძე, ჯაფარიძე, ბერიაშვილი (თანაც ყველა კონკურენტ ოლიმპში) და გიორგი დათუნაიშვილი. დამატებით კი არავინ დაუმატებია, შედეგი – 0:6 სახლში ბანიკთან, მორიგი სირცხვილი ვიტელებისგან (2:8 ვისლასთან ხომ გახსოვთ).

საინტერესოა, ასეთი შედეგი ძნელი განსაჭვრეტი იყო?! მგონი ვიტელების ხელმძღვანელობის გარდა ყველა ველოდით მსგავს დასასრულს, ან შეიძლება ისინიც ელოდნენ, უბრალოდ… ფეხებზე ეკიდათ.

მაგრამ ამ ოთხეულში არის მარგალიტი, სასწაული სახელად რუსთავის “ოლიმპი”.

მსოფლიოში არ არსებობს ოლიმპის მსგავსი გუნდი. გუნდი, რომელიც ყოველ 6 თვეში ერთხელ (!) მთლიანად ცვლის შემადგენლობას და ხანდახან მწვრთნელსაც კი. მერე კიდევ ვინმეს უკვირს, ყაზახეთის “აქტობე” როგორ გვიგებსო…

საქმეც მაგაშია ზუსტად, არ არის 30 მილიონიანი ბიუჯეტის მქონე აქტობე ოლიმპზე ძლიერი, უბრალოდ აქტობეს ყოველ 6 თვეში ერთხელ არ ტოვებს 10 ფეხბურთელი და მათ მაგივრად არ იყვანს მორიგ 10 ახალწვეულს.

ოლიმპის ხელმძღვენელების მსგავსი არაპროფესიონალები ალბათ მსოფლიოს არც ერთ ქვეყანაში არ არიან.  მათი ქმედება არ ჯდება არანაირ ლოგიკაში, აბსოლუტურად არანაირ ლოგიკაში, მათ მოქმდებებს საფეხბურთო კლუბის ხელმძღვანელთა მოქმედებასთან საერთო ძალზედ ცოტა თუ აქვს.

მოდით ჩამოვთვლი ოლიმპიდან წასულ და ოლიმპში მოსულ ფეხბურთელებს.

წავიდნენ: აკინო, ფრაგა, გველესიანი, გილაური, პავლე დათუნაიშვილი, ჭანტურია, მერლანი, გ. კვარაცხელია, მაჭავარიანი, ელოხი, ხუბუა (ეს ბიჭი 6 თვეში ერთხელ ახორციელებდა რეისს რუსთავი–ბოლნისი–რუსთავი), იმედაშვილი, ს. იაშვილი, რ. ჯიქია – 14 ფეხბურეთელი

მოვიდნენ: გეწაძე, ბოლქვაძე, ბათიაშვილი, ბედიაშვილი, რაზმაძე, კვახაძე, ჯაფარიძე, ბერიაშივლი, დოლიძე, გ. ნუგ. ჭელიძე, ქემოკლიძე, მოდებაძე – 12 ფეხბურთელი.

წარმოგიდგენიათ, რომ მსგავსი რამ განახორციელოს რომელიმე სერიოზულმა გუნდმა? რაღა სერიოზულმა, გუნდმა რომელიც საკუთარ თავს ოდნავ პატივს მაინც სცემს?

წარმოდიგინეთ ბარსელონამ გუნდიდა გაუშვა: მესი, პუიოლი, აბიდალი, მარკესი, დანი ალვეში, ვალდესი, პინტო, ბუსკეტსი, პიკე, მილიტო, ინიესტა, მაქსველი, იბრაჰიმოვიჩი და ვილია…( დაახლოებით იმაზე პოზიციის ხალხი ავარჩიე) თანაც ყველა უფასოდ(!)

ხოლო მათ მაგივრად, არანაკლები დონის (თუ ეს შესაძლებელია) 12 ფეხბურთელი დაიმატოს….  ალბათ მთელი სეზონის დასჭირდება გუნდს, რომ მართლაც კოლექტივს დაემსგავსოს.

რა თქმა უნდა ამ ყველაფრის გარდა, კიდევ უამრავი პრობლემაა ქართულ კლუბებში, რომელთა უმეტესობაც ისევ და ისევ არაპოფესიონალიზმთან არის კავშირში, არაპროფესიონალიზმთან, ან ელემენტალურად საქმის არცოდნასთან. სწორედ ამის გამო ხდება ის, რომ სახლში 0:6–ს ვაგებთ, ხოლო ყაზახები ისე გვიყურებენ, როგორც ჩვენ ვუყურებდით მათ 10 წლის წინ.

ბანალურია, მაგრამ ყველა ვითარდება, ყველა წინ მიდის, პრინციპში ცდილობს მაინც, მხოლოდ ჩვენ ვადგავართ დეგრადაციის გზას და ჯიუტად არ ვაპირებთ კურსის შეცვლას. თითქოს ამაზე უარესი რაღა უნდა იყოს, ევროპის საკლუბო რეიტინგში მხოლოდ 7 თუ 8 ქვეყანას ვუსწრებთ, მაგრამ… წინ კიდევ არის დასაპყრობი ახალი სიდაბლეები, გეშინოდეთ სან მარინო და ფარერებო, საქართველო მოდის!

Advertisements

ქვემოთ წარმოგიდგენთ ჩემი სუბიექტური მოსაზრებით შედგენილ ყველა დროის საუკეთესო როკ–ჯგუფების თხუტმეტეულს 🙂 (ათი ჯგუფი ცოტად მომეჩვენა). თითო ჯგუფს ბონუსად მოვაყოლებ მათ საფირმო კომპოზოციას, რომელთანაც ასოცირდება ეს ჯგუფი პირველ რიგში, ან უბრალოდ ეს კომპოზიცია საუკეთესოა მათ შემოქმედებაში, ისევ და ისევ ჩემი აზრით, რა თქმა უნდა 🙂

15. Uriah Heep

ჩემი ბავშვობის ერთ–ერთი საყვარელი ჯგუფი, რომელიც ცოტა არ იყოს გადაფასებულია საქართველოში. დაახლოებით ათი უკვდავი კომპოზიციით, რომელთაგანაც განსაკუთრებით გამოირჩევა რა თქმა უნდა ეს:

ხარისხით უკეთესი ვერსიაც არის, მაგრამ იქ სოლისტი უკვე ბერნი შოუ არის, ნამდვილი “ჰიპი” კი ჩემთვის პირველ რიგში ბაირონთან და მის განუმეორებელ მელანქოლიურ ხმასთან ასოცირდება.

14. Jimmy Hendrix Expirience

ბენდი, რომლის წევრების პატივისცემის მიუხედავადაც, მხოლოდ ერთი კაცისგან შედგებოდა, ისევე როგორც კიდევ ერთი ჯგუფი, რომელიც შედის ამ 15–ეულში. ქვემოთ კი გთავაზობთ კომპოზიციას, რომელსაც აქვს ერთ–ერთი ყველაზე ამაღელვებელი და ჟღერადი დასაწყისი მუსიკის ისტორიაში

13. Jethro Tull

კიდევ ერთი ჯგუფი, რომელზეც შეგვიძლია ვთქვათ, რომ მხოლოდ ერთი კაცისგან შედგებოდა. ერთ–ერთი ყველაზე კოლორიტული ადამიანი მუსიკალურ სამყაროში, ადამიანი ორკესტრი – იან ანდერსონი.

მართალია აქ იანი ფლეიტაზე არ უკრავს, მაგრამ მაინც საკმაოდ საინტერესო საყურებელია მისი ქცევა სცენაზე 🙂

12. The Who

ერთ–ერთი ყველაზე დაუფასებელი ჯგუფი საქართველოში, ჯგუფი სადაც 4–დან სამი წევრი ნამდვილი გიჟი და შეშლილი იყო: კეიტ მუნი, როჯერ დელტრი და პიტერ თაუნშენდი – სამი არანორმლაური, რომელთა ქცევაც სცენაზე და მის მიღმა აბსოლუტურად არაპროგნოზირებადი იყო. და ბასისტი ჯონ ენტვისლი, რომელიც ვითომ ყველაზე ნორმალური ტიპი იყო, არადა 57 წლის ასაკში გარდაიცვალა ნარკოტიკების დიდი დოზის გამო… ბასზე დაკვრის მისი მანერა კი რევოლუციური იყო და გავლენა მოახდინა უამრავ მუსიკოსზე, რის გამოც ის დამსახურებულად ითვლება ერთ–ერთ საუკეთესო ბასისტად ისტორიაში, ისევე როგორც ჯგუფის ყველა წევრი, მუნი – დრამერებში, თაუნშენდი – გიტარისტებში, დელტრი – სოლისტებში, ხოლო მთლიანად ჯგუფი – ჯგუფებში 🙂

11. Rainbow

ბლექმორის მიერ დაარსებული ჯგუფი, რომელმაც ნამდვილი აღიარება მოუტანა რონი ჯეიმს დიოს. მისი წევრები სხვადასხვა დროს იყვნენ კოზი პოუელი, როჯერ გლოვერი, ჯო ლინ ტერნერი და სხვა გამოჩენილი მუსიკოსები. ამ ჯგუფმა გვაჩუქა უამრავი დაუვიწყარი კომპოზიცია და რომელიმეს ამორჩევა მართლაც რთულია, მაგრამ ფორმატის მიხედვით უნდა ამოვარჩიოთ.. ამიტომ იყოს ეს:

10. Grand Funk Railroad

პირადად ჩემი ერთ–ერთი საყვარელი ჯგუფი, საკუთარი განუმეორებელი სტილით. ალბათ ყველაზე დაუფასებელი ჯგუფი საქართველოში, მის შესახებ ბევრმა არც კი იცის…

სულ სამი ამერიკული ბენდია ამ სიაში: ჰენდრიქსი, გრანდ ფანკი და კიდევ ერთი, რომელიც რეიტინგში ცოტათი წინ იმყოფება 🙂

სამწუხაროდ ამ გენიალური კომპოზიციის არც კლიპი და არც ცოცხალი ჩანაწერი არ მოიპოვება Youtube-ზე.

9. Dire Straits

გენიალური ჯგუფი, რომელიც ყველას ამერიკელები ჰგონია თავიანთი სტილის გამო 🙂

ქვემოთ კი შემოგთვაზებთ ალბათ ყველა დროის ერთ–ერთ საუკეთესო როკ კომპოზიციის Live ვერსიას…

8. The Rolling Stones

რა შეიძლება ვთქვა ამ ჯგუფზე ახალი? არც არაფერი, უბერებელი ბრიტანელი ნარკომანები, რომლებიც დღემდე იმ სიმაღლეზე არიან, რომელზეც 1964 წელს ავიდნენ და არ ჩამოსულან…

ეს კომპოზიცია საუკეთესო ნამდვილად არაა, მაგრამ ყველაზე პოპულარული ნამდვილად არის.

7. Black Sabbath

ჯგუფი, რომელსაც ალბათ ყველაზე სახელიანი და ძლიერი სოლისტები ჰყავდა ისტორიაში: ოზი ოზბორნი, რონი ჯეიმს დიო, იან გილანი…

ეს ბენდი ზეთის ხილივით არის, ან გიყვარს, ან გეზიზღება, შუალედი არ არსებობს… ალბათ ეს ყველაფერი გამოწვეულია მათი მუსიკის და ზოგადად მათი სტილით.

ისევ და ისევ პოპულარული კომპოზიცია და არა საუკეთესო

6. The Doors

ჯონ ლენონთან ერთად ყველაზე ქარიზმატული პიროვნება მუსიკის ისტორიაში: ჯიმ მორისონი. მუსიკოსი, მომღერალი, პოეტი… საუკეთესოობაზე ბევრ კომპოზიციას აქვს პრეტენზია, მაგრამ როცა საქმე პოპულარობაზე მიდგება, მაშინ ეს სიმღერა უკონკურენტოა:

5. The Beatles

ბევრს ალბათ ეს შეცდომა გგონიათ და ამ ჯგუფს პირველ ადგილზე ელოდით, მაგრამ… მიუხედავად ყველაფრისა, მიუხედავად უამრავი გენიალური კომპოზიციისა, უდიდესი პოპულარობისა, უდიდესი გავლენისა… როგორც მუსიკოსები ჯონიც, პოლიც, ჯორჯიც და მითუმეტეს რინგო სუსტები იყვნენ და მათი კომპოზიციებიც ზედმეტად მარტივია მუსიკალური თვალსაზრისით.

საუკეთესოზე ან პოპულარულზე პრეტენზია დაახლოებით 20–მდე სიმღერას ექნება, რადგან საქმე ეხება “ბიტლებს”, მაგრამ მოდით მაინც ერთი ამოვარჩიოთ, რომელიც კარგიც არის და თან პოპულარულიც:

4. Deep Purple

საქართველოში ალბათ ეს ჯგუფი პირველ ადგილზეა პოპულარობით, ბითლზი თუ გაუწევს ამ კომპონენტში წინააღმდეგობას… ბევრს არაფერს ვიტყვი, რადგან ალბათ ყველამ ყველაფერი იცით ამ ჯგუფის შესახებ, ხოლო ვინც არ იცით… რაიმეს თქმას აზრი არც აქვს 🙂

ერთ–ერთი ყველაზე “იკონური” კომპოზიცია ისტორიაში…

3. Led Zeppelin

ძალზედ ძნელი იყო ამ და წინამდებარი ჯგუფს შორის არჩევნის გაკეთება, მაგრამ საბოლოოდ საპატიო სამეულში მაინც ზეპელინი შევიყვანე. გადამწყვეტი ფაქტორი მისი პოპულარობა იყო მსოფლიოს მასშტაბით, პოპულარობა, რომელიც Deep Purple–ს არც კი დაესიზმრებოდა. ზეპელინის თავისუფლად აქვს პრეტენზია ითვლებოდეს ყველაზე პოპულარულ როკ–ჯგუფად მსოფლიოში. კონკურენციას მხოლოდ “ბითლზი” და ამ რეიტინგის მეორეადგილოსანი თუ გაუწევენ.

2. Queen

ჩემი უსაყვარლესი ჯგუფი, ჯგუფი, რომლის გამოც დავიწყე მუსიკის მოსმენა, ჯგუფი რომელმაც შემაყვარა როკი. მეტს არაფერს არ ვიტყვი გარდა ერთისა: ხალხო, ჯგუფს ქვია Queen და არა ფრედი მერკური!  ეს ნამდვილად არ არის ის შემთხვევა, როდესაც ბენდს ჰყავს ერთი გამოკვეთილი ლიდერი, როგორც მაგალითად Jethro Tull-ის შემთხვევაში, Queen-ს ჰყავდა გენიალური დრამერი როჯერ ტეილორი, მშვენიერი ბასისტი ჯონ დიკონი და ლეგენდარული გიტარისტი ბრაიან მეი. ძალიან ბევრი ცნობილი და გენიალური კომპოზიცია სწორედ მეის დაწერილია, ხოლო ბოლო წლების ყველა სიმღერა მთლიანად მთელი ჯგუფის შრომის შედეგია, ასე რომ Queen არ არის მხოლოდ ფრედი მერკური.

თუმცა, რა თქმა უნდა, ფრედის გარეშე ეს ჯგუფი ალბათ ვერაფერს მიაღწევდა, რადგან მერკური იყო გენიალური და დარჩება ჩემთვის ყველა დროის საუკეთესო სოლისტად.

1. Pink Floyd

მოიძიეთ სახლში ლექსიკონი, მოძებნეთ იქ სიტყვები, რომლებიც აღნიშნავენ ყველაფერ კარგს – ეგ სიტყვები აქ უნდა ეწეროს…

ნაწყვეტი ფილმიდან The Wall:

მეორე გიტარის პარტიის პირველი სამი წამი არის საუკეთესო რამ, რაც კი მომხდარა მუსიკაში ბოლო 50 წლის მანძილზე.

დამთავრდა მუნდიალი, აღარ ისმის ვუვუზელას ბზუილი და გულზე ხელი რომ დავიდო, ძალიან მენატრება მისი განუმეორებელი ხმა 🙂 საბოლოო ჯამში შეგვიძლია ვთქვათ, რომ ყველაფერი ისევ და ისევ ლოგიკურად დასრულდა, რადგან ბარს… უკაცრავად, ესპანეთის ეს ნაკრები და ეს თაობა ნამდვილად იმსახურებდა მსოფლიოს ჩემპიონობას, იმსახურებდა ჩავი, ინიესა, პუიოლი, ტორესი, ფაბრეგასი, ვილია, რამოსი, კასილიასი… იმსახურებდა თუნდაც იმიტომ , რომ ასეთი ფეხბურთელები თამაშობენ ამ გუნდში, განსხვავებით ჰოლანდიისგან, რომელსაც რეალურად მხოლოდ ორი მსოფლიო დონის ფეხბურთელი ჰყავს…

ფინალის შესახებ მაინც და მაინც ბევრს ვერც ვილაპარაკებ, რადგან დარწმუნებული ვარ ყველამ ნახეთ და ახალი რა უნდა გითხრათ?

იყო საუბრები მსაჯობაზე და უების შეცდომებზე…

კი, ნამდვილად უნდა დავეთანხმოთ მათ ვინც ჰოვარდს აკრიტიკებს, რადგან მისმა ბოლო შეცდომამ მართლაც გადაწყვიტა მატჩის ბედი: ის შეტევა, რომელიც ინიესტას გოლით დასრულდა, წესით საერთოდ არ უნდა ყოფილიყო, რადგან მაგ დროს ჰოლანდიას კუთხური უნდა მოეწოდებინა…

სხვა ისეთი არაფერი შეშლია ინგლისელ არბიტრს, არც მაშინ როდესაც რობენს ჩაებღაუჭა პუიოლი, რადგან არიენმა ოპონენტის ჩამოშორების შემდეგ, არც წონასწორობა დაკარგა და არც ბურთი, თუმცა ხელი კი შეეშალა. აი რომ დაცემულიყო, დაინიშნებოდა ჯარიმა და პუიოლი ნამდვილად წითელ ბარათს მიიღებდა.

მაგრამ უები ჰოლანდიის სასარგებლოდაც შეცდა: თამაშის დასაწყისშივე გასაძევებელი იყო დე იონგი იმ კუნგ–ფუს ილეთის გამო, რომელიც მან ჩაბი ალონსოს ჩაუტარა…

მოკლედ ასე იყო თუ ისე, მსოფლიოს ახალი, მერვე ჩემპიონი ჰყავს. ჩემპიონატის წინ მთავარ ფავორიტად მიჩნეულმა გუნდმა გაამართლა მასზე გაცემული ავანსები და პირველად ისტორიაში გავიდა ჯერ ნახევარფინალში, შემდეგ ფინალში და ბოლოს გაიმარჯვა. ჩავიმ, ინიესტამ, პიკემ, პუიოლმა, ვილიამ, ბუსკეტსმა, ფაბრეგასმა, ჩაბი ალონსომ, კასილიასმა, რამოსმა, კაპდევილამ  შეძლეს ის, რაც თავის დროზე ვერ გააკეთეს სუარესმა, კუბალამ, პუშკაშმა, დი სტეფანომ, ბუტრაგენიომ, გუარდიოლამ, ლუის ენრიკემ და კიდევ ბევრმა სხვამ…

რაც შეეხება ჰოლანდიის ნაკრებს – ეს გუნდიც მხოლოდ და მხოლოდ ქებას იმსახურებს, თუნდაც იმიტომ, რომ ფინალამდე მან ყველა მატჩი მოიგო, მოიგო შესარჩევის რვავე თამაში, გააგდო ტურნირიდან ესპანეთის შემდეგ მთავარ ფავორიტად მიჩნეული ბრაზილია…

დიდი უსამართლობაა, რომ ქვეყანა, რომელმაც თავის დროზე რევოლუცია მოახდინა ფეხბურთში, ისევ უტიტულოდ ტოვებს მუნდიალს, მესამე ფინალი – მესამე მარცხი. მაგრამ აქვე სათქმელიც არის, რომ სადაც კრუფის, ნეესკენსის, ვან დერ კერკჰოფების, რეპის, ჰაანის, რენსენბრინკის გუნდმა ვერ მოიგო მუნდიალი, არაა გასაკვირი, რომ სნეიდერის და რობენის გუნდმა ვერ შეძლო…

აი ესპანეთს კი რეალურად ამაზე ძლიერი ნაკრები არასდროს ჰყოლია, ეს გუნდი არის ესპანეთის 1934 წლის ავსტრია, 1954 წლის უნგრეთი, 1970 წლის ბრაზილია და 1974 წლის ჰოლანდია…

ასე, რომ ვულოცავ ბარს… ესპანეთს ამ გამარჯვებას და იმედი მაქვს, რომ საკლუბო დონეზეც ასე გააგრძელებენ თამაშს, მეკარის, მარჯვენა მცველის და ერთი საყრდენის გარდა 🙂

თუ გაინტერესებთ უახლოეს მომავალში შემოთავაზებთ არგენტინის ნაკრების ფიასკოს მიზეზების დეტალურ ანალიზს და ყველას დაგარწმუნებთ რა დონის დეგენერატია დონ დიეგო და ბატონი ხულიო გრონდონა…

როგორც ვივარაუდე, ფინალში გავიდნენ ის გუნდები, რომლებსაც აქამდე მსოფლიოს ჩემპიონის წოდება არ ღირსებიათ. ეს კი არა, ესპანეთი საერთოდ პირველად არის მუნდიალის დასკვნითი მატჩის მონაწილე, რაც ჩემპიონატის დაწყების წინ სენსაციად ნამდვილად არ განიხილებოდა, აი რაც შეეხება ჰოლანდიის ნაკრებს, მიუხედავად ამ გუნდისადმი დიდი პატივისცემისა, ალბათ მაინც ძალიან ცოტა თუ წარმოიდგენდა “ორანიეს” ფინალში გასვლას.

ჰოლანდიელებმა აქამდე ჩატარებული ექვსივე მატჩი მოიგეს და თუ მეხსიერება არ მღალატობს, ფინალში გამარჯვების შემთხვევაში მხოლოდ მეორე გუნდი გახდება ვინც ჩემპიონობა 7 გამარჯვებით მოიპოვა. პირველი იყო ბრაზილია 2002 წელს.

ესპანეთის ნაკრები კი აგრძელებს ჩვენს გაოცებას, გაოცებას ნეგატიური კუთხით… არა, გერმანიასთან ნამდვილად ის ესპანეთი ვიხილეთ, რომელსაც ასე ველოდით მუნდიალის დაწყებიდან, მაგრამ მაინც ეს სამი 1–0 პლეიოფის სტადიაზე რაღაც ცუდად ხვდება თვალს… თუმცა ამ მხრივ არც ჰოლანდიაა ანგელოზი: მოგებული ექვსი მატჩიდან ხუთი მინიმალური სხვაობით მოიგეს.

ესპანეთის ნაკრებზე საუბრისას, რა თქმა უნდა, უნდა აღვნიშნოთ მართლაც გენიალური შემთხვევა, გუნდმა 6 თამაშში გაიტანა 7 გოლი, იქიდან 5 კი ერთ კაცზე მოდის 🙂 დავიდ ვილია მართლაც ესპანეთის მესი(ა) გახდა ამ ტურნირზე. თუ ის სექტემბრიდან ასევე გააგრძელებს გატანას ბარსას რიგებში, ოქროს ბურთის მთავარი კანდიდატი იქნება… თუ რა თქმა უნდა ესპანეთი გახდება ჩემპიონი. ჰოლანდიის გაჩემპიონების შემთხვევაში უესლი სნეიდერს არ ასცდება ეგ პატივი (ბოდიში არიენ)  🙂

ისევ და ისევ უნდა ვახსენო სიტყვა ლოგიკა… არ იყო გერმანია ისეთი ძლიერი როგორიც ჩანდა, ინგლისთან მათ მართლაც გაუმართლათ ლამპარდის გოლი, რომ არ ჩაითვალა, 2–2–ზე რა მოხდებოდა, მითუმეტეს ფსიქოლოგიური უპირატესობა ინგლისს ექნებოდა, კაცმა არ იცის…

რაც შეეხება არგენტინას… ეს ხომ გუნდი არ იყო… ასეთი სუსტი გუნდი, ამ სიტყვის პირდაპირი გაგებით, მე ჩემს ცხოვრებაში არ მინახავს მუნდიალებზე. რეალურად არგენტინელებმა გამოიყენეს საკუთარი პოტენციალის 10 პროცენტი… 50 მარადონას მწვრთნელობამ წაიღო, 40 კი სახლში იჯდა ჩემპიონატის დღეებში: ძანეტი, კამბიასო, ლუჩო, გაგო, ბანეგა, რიკელმე… ამ ყველაფერს კი დავამატოთ გერმანიასთან სკამზე მყოფი ერთადერთი საიმედო მცველი ვალტერ სამუელი,მის გვერდზე მჯდომი, გუნდში ერთადერთი ცენტრალური ნახევარმცველი(!), ხუან ვერონი, სკამზე ჩამპალი დიეგო მილიტო და უკვე აღარ გვეჩვენება ეს 4–0 რაღაც სასწაულად… მითუმეტეს, რომ არგენტინელებმა 2–0–ის მერე თამაშს თავი დაანებეს, რის გამოც ასევე დიეგოსკენ უნდა გავიხედოთ… ფსიქოლოგია…

მოკლედ ბევრი, რომ არ ვისაუბროთ არგენტინაზე, იმის თქმა მსურს, რომ არ იყო ეს გერმანია ისეთი ძლიერი, როგორიც ჩანდა, ან როგორიც ბევრს ეგონა, რაც ესპნაეთმა დაამტკიცა კიდევაც… გერმანელებს პოტენციალი რა თქმა უნდა აქვთ, მაგრამ ასეთივე პოტენციალი მათ გარდა კიდევ 8–9 გუნდს აქვს…

რას უნდე ველოდოთ ფინალისგან?  ალბათ ესპანეთის უპირატესობას და ჰოლანდიის კონტრშეტევებს, ძირითადად მარჯვენა ფრთიდან, სადაც რობენი ბურთს მიიღებს და ცენტრისკენ დაიწყებს მოძრაობას, თუ არა და ბურთს დაკარგავს 🙂

დელ ბოსკე ალბათ არ შეცვლის ტაქტიკას და ისევ 4–5–1–ს გამოიყენებს, ერთადერთი ეჭვი პედროზე მაქვს, მაგრამ მგონი იმასაც ათამაშებს, მიუხედავად იმ გაუგონარი საქციელისა რაც მან ჩაიდინა გერმანიასთან ბოლო წუთებზე…

ვან მაარვიკის ტაქტიკა და შემადგენლობა კი ძნელი გამოსაცნობი ნამდვილად არაა, აქაც 4–5–1.

შემადგენლობა? გადახედეთ ჰოლანდიის განაცხადს, როგორც ძველ კარგ დროს იყო, ძირითადში იქნებიან ფეხბურთელები ნორმებით 1–დან 11–ის ჩათვლით 🙂

მოკლედ იმედია კარგი ფინალი იქნება. კარგი დაძაბულობის და დონის თვალსაზრისით, თორემ ლაღ თამაშს ალბათ არავინ ელის, თუმცა რა იცი, ყველაფერი ხდება… იქნებ ვნახოთ შეშლილი შემტევი თამაში, ის თამაში, რის გამოც უყვარს ხალხს ესპანეთის ეს, ხოლო ჰოლანდიის ყველა ამის გარდა, ნაკრებები 🙂

მატჩი მესამე ადგილისთვის კი გასაუქმებელია… თუ გერმანია და ურუგვაი მინიმუმ 5 გოლს არ გაიტანენ, უნდა გაუქმდეს შემდეგი მუნდიალიდან.

ისე, მთელი გერმანია ალბათ კლოზეზე ითამაშებს…

ტრადიცია კვლავ არ დაირღვა: მხოლოდ ერთი შემთხვევა იყო, ისიც პირველ მსოფლიოს ჩემპიონატზე, როდესაც ფინალურ 4–ეულში ვერც ბრაზილია გავიდა და ვერც გერმანია. ისიც 1930 წელს გერმანია არ მონაწილეობდა მუნდიალზე, დაეზარათ ურუგვაიში წასვლა 🙂

ოთხი მეოთხედფინალიდან გულშემატკივრები ყველაზე დაძაბულ მატჩს იმ შეხვედრაში ელოდნენ, რომელიც ზუსტად რომ ყველაზე მარტივი გამოდგა ერთი გუნდისთვის და ვისაც ფეხბურთში რამე მაინც ესმის, მისთვის ეს გასაკვირი არ იქნებოდა… არ იყო საჭირო ორი ტანგო, ერთი მივიღეთ წინა დღეს, ახლა ლუდი გვინდოდა 🙂

კარგად დაბალანსდა ისე ყველაფერი: ტანგო, მარიჰუანა, ლუდი და ფლამენკო…

თამაშებს რაც შეეხება: მე პირადად არ მახსენდება ისეთი დრამატული მოვლენა, რაც განა–ურუგვაის თამაშში მოხდა. 120–ე წუთზე ვინმეს 11–მეტრიანი აეცილებინოს ასეთი მნიშვნელობის მატჩში… ასეთი რამ მართლაც საუკუნეში ერთხელ შეიძლება მოხდეს… სუარესი ანტიგმირიდან გმირი სულ რაღაც ერთ წუთში გახდა, ხოლო ასამოა გიანი…  არავინ ისურვებდა ალბათ მის ადგილას ყოფნას იმ დღეს, მაგრამ უბრალოდ ვერ ავუვლით გვერდს და აუცილებლად უნდა აღვნიშნოთ მისი გამბედაობა და რასაც ქვია “კაცობა”, რადგან მან მიუხედავად ყველაფრისა გადაწყვიტა მატჩის შემდგომ პენალტებში დარტყმა და გაიტანა კიდევაც. ამას ბევრი ნამდვილად ვერ გაბედავდა…

ბრაზილიამ თამაში ძალით წააგო… გიანის არ იყოს, ასევე ვერ ვიხსენებ თამაშს გუნდს ასე დამაჯერებლად ჩაეტარებინოს პირველი ტაიმი და თამაში მაინც წაეგოს ამ დონის ტურნირის ამ ეტაპზე…

არადა ბრაზილია ძალიან სოლიდურად გამოიყურებოდა და მართლაც მთავარი ფავორიტი იყო, მაგრამ…. ფელიპე მელომ სუარესის სცენარი გაიმეორა, ოღონდ უკუღმა, გმირიდან ანტიგმირი გახდა და მოდით ვთქვათ, ძალიან, პირდაპირ სასაცილომდე ლოგიკურად დააგვირგვინდა უბადრუკი და სასირცხვილო სეზონი… მელოს ისეთი ამაზრზენი სეზონი ჰქონდა და ისეთი რამ გააკეთა ჰოლანდიასთან თამაშში, რომ კარიერის დასრულებაზეც დაფიქრდებოდა ალბათ 🙂

ესპანეთი აგრძელებს ჩვენს გაოცებას… ასეთი პოტენციალის გუნდი, როდესაც ასე თამაშობს, ძირითადად ის ემართება რაც ინგლისს დაემართა წელს და არამარტო წელს, მაგრამ ესპანეთი 1/2 ფინალშია, პირველად ისტორიაში სხვათაშორის. სწორედ ამიტომ, ბევრისგან განსხვავებით, მე დარწმუნებული ვარ, რომ ეს გუნდი გაამართლებს ფავორიტის სტატუსს და გერმანიას ბეჭებზე გააკრავს, გერმანიას, რომელიც ბოლო ორი თამაშია უბრალოდ ბრწყინვალეა, თუმცა…

თუმცა არ უნდა შეგვიყვანოს შეცდომაში ინგლისთან 4–1 და არგენტინასთან 4–0–მა, რადგან ორივე ეს გუნდი ძალზედ სუსტი იყო რეალურად. ორივე შემთხვევაში გერმანიამ პირველმა ძალიან სწრაფად გაიტანა გოლი, გოლი რომელიც გამოწვეული იყო დაცვის (ტერი და აპსონი პირველ შემთხვევაში, ოტამენდი მეორეში) შეცდომით, რის შემდეგაც თამაში მთლიანად მათი კონტროლის ქვეშ მოექცა. არგენტინას კი რა დონის დაცვა (არ ვგგულისხმობ მხოლოდ დაცვის ხაზს, არამედ მთლიანად გუნდის შესაძლებლობას თავი დაიცვას) ჰყავდა, მაგას მგონი ისედაც ყველა ხედავდა… ასევე ყველა ხედავადა, თუ როგორ შეუძლია გერმანიას კონტრშეტევის ორგანიზება. მოკლედ არაფერი გასაკვირი 4–0–ში არ იყო… არგენტინა–მექსიკის თამაშის შემდეგ მოვლენების ასეთი განვითარება მე ვიწინასწარმეტყველე და მეცინებოდა იმ ადამიანებზე ვინც თვლიდა, რომ არგენტინა ჩემპიონატის ფავორიტი იყო…

არქაული პერიოდის რომბისებრი 4–4–2 ვერ გახდებოდა ვერაფერის მომტანი გარდა იმ შედეგესა, რაც მიიღო დიეგო მარადონამ და გული ატკინა მილიონობით არგენტინელს და არამარტო არგენტინელს.

მარადონაზე და მისი მილიონ +1 შეცდომაზე კიდევ ვისაუბრებ სხვა დროს, ამჯერად კი რადგან საუბარი მუნდიალზეა, ამით დავკმაყოფილდეთ, დავისვენოთ ორი დღე და დაველოდოთ 1/2 ფინალებს.

თავს უფლებას მივცემ და პრიგნოზს გავაკეთებ: ფინალში ჩემი აზრით გავლენ გუნდები, რომლებიც ჯერ არ გამხდარან ჩემპიონები 🙂

არა 🙂