Category: კრიტიკა


მოგეხსენებათ გუშინ დიეგო არმანდო მარადონამ გამოაქვეყნა საბოლოო 23–კაციანი სია. არ ვიტყვი არაფერს მისი საოცარი გადაწყვეტილებების შესახებ, ისედაც ყველამ ყველაფერი იცის.

პირადად ჩემთვის ყველაფერი მოსალოდნელი სცენარით განვითარდა, მაგრამ ამავე დროს ეს სცენარი ძალზედ არასასურველი იყო და ახლავე მიხვდებით რატომ: თავი დავანებოთ ამ 23 კაცს, მოდით მე შემოგთავაზებთ არგენტინის ნაკრების 11–ეულს, რომელიც შემდგარი იქნება იმ ფეხბურთელებისგან, ვინც მარადონამ ამა თუ იმ მიზეზის გამო მსოფლიო ჩემპიონატზე არ წაიყვანა.

ამ ნაკრებში არ იქნებიან ტრავმირებული ფეხბურთელები ან ფეხბურთელები, რომლებსაც ობიექტურად არ უნდა ჰქონოდათ პრეტენზია მუნდიალზე თავისი ფორმის გამო (ერნან კრესპო, ხულიო კრუსი და ა.შ.)

დავიწყეთ:

მეკარე: პატო აბონდანსიერი (ინტერნასიონალი)

მიუხედავად თავისი ასაკისა ამ მეკარემა დაამტკიცა ბრაზილიაში გამოსვლით, რომ ისევ შეუძლია მაღალ დონეზე თამაში და ნამდვილად შეიძლებოდა მისი მესამე მეკარედ წაყვანა მუნდიალზე.

დაცვა

მარჯვენა მცველი: პაბლო საბალეტა (მანჩესტერ სიტი)

მარადონას 23 კაცში არ ჰყვას არც ერთი ნომინალური მარჯვენა მცველი და ამ დროს იგნორირება გაუკეთა პაბლო საბალეტას, რომელსაც საკმაოდ ნორმალური სეზონი ჰქონდა პრემიერლიგაში.

ცენტრალური მცველები: ეზიკილ გარაი (რეალი) და გაბრიელ მილიტო (ბარსელონა)

ხავიერ ძანეტი

გადახედეთ გუნდებს სადაც ეს ფეხბურთელები თამაშობენ…  ორივემ საკმაოდ ბევრ მატჩში მიიღო მონაწილეობა ამ სეზონში, მილიტო მესამე ცენტრალური მცველი იყო ბარსაში პიკეს და პუიოლის შემდეგ, ხოლო გარაი ასევე ძალზედ ხშირად ხვდებოდა მადრიდელთა ძირითადში და ვერავინ იტყვის, რომ ცუდად ასპარეზობდა. რა თქმა უნდა დიეგოს საკმაოდ კარგი მცველები ჰყავს (დემიკელისი, ბურდისო, სამუელი, ჰაინცე), მაგრამ ამ ოთხეულის გარდა ყველა დანარჩენის შესაძლებლობები კითხვის ნიშნებს ტოვებს…

მარცხენა მცველი: ხავიერ ძანეტი (ინტერი)

უკომენტაროდ

პ.ს. დეგენერატი მწვრთნელების გამო, “ილ კაპიტანო” მეორე მუნდიალს ტოვებს…

ნახევარდაცვა

საყრდენები: ფერნანდო გაგო (რეალი) და ესტებან კამბიასო (ინტერი)

გაგოსაც საკმაოდ ნორმალური სეზონი ჰქონდა, ბოლოს და ბოლოს მან ძირითადიდან ამოაგდო ორივე დიარა, ხოლო რაც შეეხება კამბიასოს… რა უნდა თქვას კაცმა კამბიასოზე საერთოდ…

ესტებან კამბიასო

შემტევი ნახევარმცველები: (იმის გამო რომ ობიექტურად დიეგოს ნაკრებს მიღმა არ დაუტოვებია გარემარბები, ტაქტიკა ცოტა უცნაურია, თუმცა სავსებით რეალური და განხორციელებადი).

მარჯვენა შემტევი ცენტრალური ნახევარცველი: ევერ ბანეგა (ვალენსია)

ამ სეზონში ვალენსიას ერთ–ერთი ლიდერი, უზადო ტექნიკით გამორჩეული ფეხბურთელი, რომელიც რა თქმა უნდა გამოადგებოდა გუნდს იმ სიტუაციაში, როდესაც მარადონას 23 კაცში საერთოდ არ ჰყავს შემტევი სტილის ცენტრალური ნახევარცველი (თუ არ ჩავთვლით პასტორეს, რომელსაც ნაკრებში სულ რაღაც ერთი მატჩი აქვს ჩატარებული, ისიც კატალონიის ნაკრებთან).

ცენტრალური შემტევი ნახევარმცველი: ლუჩო გონსალესი (მარსელი)

ლუჩო და ლისანდრო

უკვე წლებია ევროპაში ერთ–ერთი გამორჩეული და საკუთარი სტილის მქონე ცენტრალური ნახევარმცველია, რომელიც სეზონების მანძილზე იყო “პორტუს” კაპიტანი და ლიდერი, ხოლო წელს “მარსელში” გადავიდა ამ გუნდის 18 წლიანი შესვენების შემდეგ ჩემპიონობას ბევრი სწორედ ლუჩოს ბრწყინვალე თამაშს მიაწერს.

მარცხენა შემტევი ცენტრალური ნახევარმცველი: ხუან რიკელმე (ბოკა ხუნიორსი)

ამ ფეხბურთელის შესახებ მგონი ყველამ ყველაფერი იცით… მარადონას გამწვრთნელებიდან სულ ცოტა ხანში მომხდარი კონფლიქტის გამო არ თამაშობს ეროვნულ ნაკრებში.

თავდამსხმელი: ლისანდრო ლოპესი (ლიონი)

რიკელმე

ლუჩოსი არ იყოს, წლების მანძილზე “პორტუს” ლიდერი. წელს გადავიდა “ლიონში”, გახდა საფრანგეთის ჩემპიონატის საუკეთესო ფეხბურთელი და ამავე დროს ყველაზე დიდი წვლილი შეიტანა ამ გუნდის ჩემპოინთა ლიგის ნახევარფინალში გასვლაში.

მგონი საკმაოდ ძლიერი ნაკრები გამოვიდა. დარწმუნებული ვარ ეს გუნდიც რომ დაუშვან მუნდიალზე, ბევრ ძლიერ ნაკრებს გაამწარებს და შეიძლება დიეგოს დაულაგებელ და ქაოსურ გუნდზე უკეთესი შედეგიც კი აჩვენოს.

ალბათ  ყველა თქვენთაგანს ერთხელ მაინც გაუგია ეს გამოთქმა, ხოლო იმათ ვისაც ცხოვრების გარკვეულ ეტაპზე მარკეტინგი შეუსწავლია, კლიენტის მიმართ უფრო მეტად აღმატებული გამოთქმებიც ეცოდინება, მაგალითად: “კლიენტი (მომხმარებელი) ღმერთია”.

90–იანი წლების საშინელმა ყოფამ და გაჭირვებამ ქართველი ხალხის მუდამ გაღიზიანებულეობა გამოიწვია, რითიც იყო კიდეც გამოწვეული მუდმივად მუღუშული სახეები და უკმეხი სიტყვა–პასუხები მაღაზიებში ან რესტორნებში.

ჩემს ბავშვობაში მაშინ ჯერ კიდე არსებულ მაგაზია “ლეგო”–ში, სადაც ლეგოს გარდა კომპიუტერის დისკებიც იყიდებოდა, იყო სამი ან ოთხი გამყიდველი კაცი, რომლებიც მთელი დღე  Sony Playstation-ზე ფეხბურთს თამაშობდნენ და არავითარ შემთხვევაში არ მოგაქცევდნენ ყურადღებას, რადგან 2 თამაშობდა 2 კიდევ უყურებდა. ეს პიროვნებები დღესაც არიან იმავე ადგილას, მაგრამ ამჯერად უკვე Sony Playstation 3–ს თამაშობენ….

თუმცა ბოლო პერიოდია ეს სიტუაცია შესამჩნევად გამოსწორდა, ქართველმა ბიზნესმენებმა, თუ უბრალო მოვაჭრეებმა ისწავლეს მარკეტინგის საფუძვლების ელემენტარული ჭეშმარიტება და როგორც მინიმუმ ცდილობენ კლიენტს (მომხმარებელს) ცუდად მაინც არ მოექცნენ. თუმცა როგორც ჩანს არა ყველგან…

დაახლოებით ორი კვირის წინ, პატივი მქონდა ვწვეოდი სახინკლე (თვითონ რესტორანს ეძახიან, მაგრამ აშკარად სახინკლეა და მოკალი) “ბეღელს“, რომელიც, იცით ალბათ, თამარაშვილზე მდებარეობს. საერთოდ სახინკლეში ისეთი მომსახურებები ნამდვილად არ არის, როგორიც თბილისის ბევრ ბარში ან კაფეში, მაგრამ ამას არც არავინ ელის, უბრალოდ გინდა დაჯდე შენს ადგილას, ჭამო რამე და წახვიდე იქიდან.

მოკლედ შევედით “ბეღელ“–ში და უზარმაზარი დარბაზის პირველივე თავისუფალ მაგიდას მივუსხედით (მგონი ამაში კრიმინალური არაფერია). მაგიდა, როგორც შემდეგ აღმოვაჩინეთ, ცოტათი დასვრილი იყო –  ჩემთან ხინკლის ხორცის ნაგლეჯი ეგდო, ხოლო ცოტათი მარჯვნივ კი ლიმონათი (თუ არ ვცდები ტარხუნის) იყო დაღვრილი. დაახლოებით 10 წუთი ვიჯექით ასე და გამვლელ–გამომვლელ ოფიციანტებს “უკაცრავად”–ს  საკმაოდ ხმამაღლაც ვეძახდით, მაგრამ ყურადღებას არავინ გვაქცევდა (სამწუხაროდ ამ ქვეყანაშ არ არის მიღებული რატომღაც რომ ოფიციანტს ოფიციანტი დაუძახო).

10 წუთის უშედეგო წვალების შემდეგ, მოვახერხე და ერთ–ერთ “გარსონთან” მხედველობითი კონტაქტი დავამყარე და ჟესტების ენით ვანიშნე: “გთხოვ მოდითქო”. იქვე მისგან საპირისპირო მინიშნება მივიღე: “ერთი წამით, მე არ მცალია და ვინმეს გამოვუშვებო”. “კარგითქო” – ვანიშნე მეც.

არ გავიდა წუთიც და მოვიდა ახალგაზრდა გოგო, რომელმაც მენიუ მოიტანა და სანამ მენიუს დებდა მაგიდაზე, მივმართე მაგიდა გადაწმინდეთთქო. ვინც მე მიცნობს საერთოდ იცის რომ არავის არასდროს უხეშად არ ველაპარაკები, მითუმეტეს ოფიციანტს, ბოლოს და ბოლოს ვიცი რა შეუძლია გაუკეთოს გაბრაზებულმა ოფიციანტმა ჩემს საჭმელს (იხილეთ მებრძოლთა კლუბი) 🙂

გოგო ოფიციანტმა, ჩემდა გასაკვირად საკმაოდ მკვახედ მიპასუხა, რომ მაგიდა გადაწმენდილი იყო… აქ რა თქმა უნდა დავიბენი, რადგან აქამდე მსგავსი პასუხი არავისგან მომისმენია. სადაც არ უნდა იყოთ, როდესაც მომსახურე პერსონალს მიმართავთ თხოვნით, რომ მაგიდა გადაწმინდონ, მოვლენ და გადაწმენდენ, რადგან… რაღა რადგან, იმიტომ რომ გინდათ რომ მაგიდა, რომელზეც ზიხართ გადაწმინდონ და მორჩა.

გოგოს პასუხზე ირონიულად გამეცინა და ვუთხარი როგორ არის გადაწმენდილი, აბა ის რა არისთქო… და დაღვრილი ლიმონათისკენ მივანიშნე…

ამ გოგოს ეს რატომღაც ეწყინა, წამოიმართა და მითხრა ფრაზა, რომელმაც შოკში ჩამაგდო: “გადავწმინდავ ჰო, მაგრამ ისე თუ არ მოგწონს ესეთი მაგიდა შეგეძლო სხვაზე დამჯდარიყავი!

იქით გამოთქვა ჩემს მიმართ პრეტენზია… რას ქვია, რომ შემოდიხარ აქ კეთილი ინებე და იპოვე სუფთა მაგიდა, ხოლო თუ ჭუჭყიანზე დაჯექი, მაგაზეც მადლობელ იყავიო… თან რატომღაც ის მე შენობით მომმართვდა… ამას შემდეგ მოჰყვა რეპლიკების გაცვლა–გამოცვლა… გაოგნებული ვეკითხებოდი რა მისი საქმე იყო მე სად დავჯდებოდი და რატომ მელაპარაკებოდა ასე…

რომ შემოხვედი და დაინახე დასვრილი იყო, რას დაჯექიო” –  განაგრძობდა ის.  შემდეგ გაუჩინარდა სადღაც გადასაწმენდის მოსატანად…

ზუსტად ორი წუთი დამჭირდა იმისთვის, რომ ავმდგარიყავი და დამეტოვებინა იქაურობა, კი გავიფიქრე მენეჯერსაც ვეტყოდი ამ ფაქტის შესახებთქო, მაგრამ…. 1. ეს საქართველოა, რა მენეჯერი, რის მენეჯერი, ძალიან ევროპელობა მოვინდომე.. და 2.რომც იყოს ევროპა, ნამდვილად არ მინდოდა რომ იმ გოგოს სამსახური დაეკარგა, მიუხედავად იმისა რომ თავს ღრმად შეურაცხყოფილად ვგრძნობდი…

მარკეტინგში არსებობს ერთი ცნება, რომელიც ითვალისწინებს ადამიანის მიერ სიცოცხლის მანძილზე დახარჯულ თანხას. ანუ რა თანხას ხარჯავს ადამიანი მთელი ცხოვრების მანძილზე ვთქვათ ავტომობილებზე, ფასტ ფუდზე, სპირტიან სასმელზე და ა.შ.

თანამედროვე მარკეტინგის მთავარი პრინიპი არის არსებული კლიენტის შენარჩუნება, მთელი მისი ცხოვრების მანძილზე. განსხვავებით წინა წლებისგან, როდესაც ფირმები ორინტირებულნი იყვნენ ახალი კლიენტების მოზიდვაზე, დღეს ყველა წარმატებული ფირმის მთავარი საზრუნავი არის არსებული კლიენტების შენარჩუენბა და მათი დაკმაყოფილება ყველა საშუალებით.

ამით იმის თქმა მსურს, რომ იმ ინციდენტის გამო, “ბეღელმა” არამარტო დაკარგა 40 ლარი, რომელიც ერთი საათის შემდეგ სხვა სახინკლის სალაროში შევიდა, არამედ დაკარგა გაცილებით დიდი თანხა, თანხა რომელსაც მე და ჩემი თანხმლებლნი მთელი ჩვენი ცხოვრების მანძილზე დავხარჯავთ სახინკლეებში, რადგან არც მე და არც ერთი მათგანი იქ შემსვლელი აღარ არის. რა თქმა უნდა ხშირად ნამდვილად არ ვარ სახინკლეების სტუმარი და არც იმის ილუზია მაქვს, რომ “ბეღელი” ჩემს სიკვდილამდე იარსებებს (ოპტიმისტ!), მაგრამ მაინც…

ამის გარდა, მე, როგორც უკმაყოფილო კლიენტი, “ბეღელ”–ის ცუდი მომსახურების შესახებ მოვახსენებ სხვა ადამიანებსაც, რაც მათ რეპუტაციაზე ცუდად იმოქმედებს ასე თუ ისე…

ძალზედ ბევრი გენიოსი გვყავს ამ ქვეყანაში, იმდენად ბევრი რომ თვლასაც ვერ აუდივართ…

ერთ–ერთო მათგანია ის ადამიანი ვინც მოიფიქრა ტელეკომპანია “იმედზე” “მომავის ქრონიკის” გაკეთება…

ეს რეპორტაჟი უმეტესობამ ან ნახა, ან კიდევ მისმა მეგობრებმა, ნათესავებმა, მშობლემა იხილეს, დაურეკეს და შეატყობინეს, რომ ომი დაიწყო… პირადად მე დედაჩემმა დამირეკა და როდესაც მითხრა, რუსეთი შემოვიდაო, ვერ ვიჯერებდი: “კი მაგრამ, ესე უბრალოდ როგორ შემოვიდა?! აშკარად არაფერი მოასწავებდა ამას, არც დაძაბულობა იყო…” ლიტერატურულ კაფესთან ვიყავი და შიგნით წყნარად მსხდომი, რატი ამაღლოებლი და ლაშა ბუღაძე დავინახე, რომლებიც 5 წუთში გამოვიდნენ იქიდან და ჩქარი ნაბიჯით გაემართნენ სადღაც, შემდეგ კი რადიო ჩავრთე, “იმედზე” გადავრთე და მოვუსმინე, მთელი მსოფლიო მუნდიალის დაწყბას ზეიმობსო, ცოტა კი დავიბენი, რა მუნდიალის, რის მუნდიალისთქო…

სახლში როცა მოვედი, ავდექი და  ვუყურე გადაცემას და ყურების დროს შევნიშნე რამდენიმე მომენტი, რომელზეც რატომღაც ყურადღება გავამახვილე:

1. ის რაც ყველამ შენიშნა: გადაცემას არსად ეწერა რაიმე განმასხვავებელი ნიშანი ჩვეულებრივი ქრონიკისგან, რაც ცოტა უცნაურია, რადგან არქივის სიუჟეტსაც კი აწერია დიდად “არქივი”, არადა სულ რაღაც 2 წუთით ადრე არის ნათქვამი რომ არქივია, ხოლო ეს გადაცემა კი მთელი ნახევარი საათი გრძელდებოდა და ერთხელაც კი არ გამოჩნდა, რომ უბრალოდ იმიტაცია იყო.

2. თუ დააკვირდით, ერთი მომენტი იყო, რამოდენიმე წამიანი: როდესაც ლაპარაკი იყო თბილისთან მიმდინარე ბრძოლებზე, გამოჩნდა სროლის კადრი, სადაც უამრავი ტყვია თუ ჭურვი იყო. კადრებში ღამე იყო, ზუსტად ისევე როგორც რეალურად მაგ დროს…

3. გადაცემაში სულ რამოდენიმეჯერ იყო ნახსენები ის, რომ გადაცემის გასვლის დროს იყო ზაფხული, ერთხელ “მუნდიალის” ხსენების დროს და მეორე უფრო ადრე, როდესაც თქვეს რომ რაღაც მოხდა 3 დღით ადრე, 7 ივნისს…

ასე რომ ფაქტია: იმათთვის ვინც ამ გადაცემას თავიდანვე არ უყურა, რეპორტაჟი იყო ძალზედ დამაჯერებელი და რეალური, ასე რომ პანიკა მოსახლეობაში სრულიად ბუნებრივია.

რეპორტაჟის მსვლელობისას ვიზუალური მინიშნების არარსებობა იმ ფაქტზე, რომ ეს არის იმიტაცია და არ არის რეალობა, მიმართულია იმისკენ, რომ იმ ადამიანმაც კი, ვინც იცის იმის შესახებ რომ თვალს ადევნებს გადაცემას და მომავლის ქრონიკების რეკონსტრუქციას, მთელი თავისი გონებით შეიცნოს და შეიგძნოს მომავალი საშინელება, შეეშინდეს მომავლის გამო, რადგან ეს ყველაფერი ძალზედ დამაჯერებელი და ეფექტურია, აბა ისე ხომ მთელი ეფექტი დაიკარგებოდა ეკრანის კუთხეში წითლად რომ ციმციმებდეს “იმიტაცია” ან “ეს არ არის რეალური მოვლენები”.

მთელი 30 წუთის განმავლობაში მხოლოდ ორჯერ ნახსენები მინიშნება ზაფხულზე, პანიკაში ჩავარდნილ ადამიანს შესაძლოა გამორჩეს, გამოეპაროს ასეთი მცირე დეტალი, ან ის, ჩამოვარდნილი ჭურვების ჩვენებისას, მოკლე სახელოებიანი მაისურები რომ ეცვა ხალხს (აგვისტოს ომის კადრები იყო), უბრალოდ ვერ შეამჩნიოს. მითუმეტეს, თუ არსად  წერია რომ ეს ყველაფერი მართლა არ ხდება და გეუბნებიან თბილისთან ბრძოლა მიდისო, გაჩვენებენ კადრებს, სადაც ჩანს ბრძოლის მომენტები, ტყვიები, ჭურვები და ღამეა, ისევე როგორც მაგ დროს რეალურად თბილისში და წამყვანი გეუბნება, აი ეს კადრებიცო! ის კი, როდესაც ამბობს: “მუნდიალის დაწყებას ზეიმობს მთელი მსოფლიო”, შეიძლება ვერც გაიგო პანიკის გამო, შესაძლოა იფიქრო წამყვანია პანიკაში და რაღაც აურიაო, ან კიდევ ზუსტად მაგ მომენტში ჩემოდნებს ალაგებდე და გარბოდე სადმე თბილისიდან შორს…

ამ გადაცემის მიზანი მგონი ისედაც გასაგებია ყველასთვის, ის რასაც ჩვენი  ხელისუფლება უკვე წლებია აკეთებს: მტრის ხატის შექმნა, ყველაფრის მისთვის გადაბრალება, მოვლენების შესაძლო განვითრების მიმართ შიშის დანერგვა, პანიკის დათესვა და ასე შემდეგ.

ბურჯანაძის და ყველა ოპოზიციური პარტიის მტრებად და მოღალატეებად წარმოჩენა და მიუხედავად იმისა, რომ ეს იყო ვითომ შესაძლო მომავლის წინასწარმეტყველება, ეს ფაქტი მაინც სადღაც დაილექება ადამიანის ქვეცნობიერში.

არჩევნებში თუ მოიგებებ ნაციონალები, ხოლო ოპოზიცია გაპროტესტებას მოინდომებს, კარგად დაფიქრდებით ამის მერე, წახვიდეთ თუ არა მიტინგზე და თუ მაინც წახვედით და იქ ხელისუფლებამ ჯარი მოგისიათ ან გესროლათ, ნუ გაუწევთ წინააღმდეგობას ან ნუ გამოთქვამთ აღშფოთებას, გახსოვდეთ ბურჯანაძე და რუსეთი…

აი ესეთი იყო ამ გადაცემის პათოსი ჩემი აზრით… საინტერესო კი ისაა, რომ საბოლოოდ ამ გადაცემის შემდეგ სწორედ ბურჯანაძე და ნოღაიდელი გამოვიდნენ კარგი ტიპები, ხოლო ხელისუფლება და “იმედი” სრულ იმპოტენტ–დეგენერატებად გამოჩნდნენ…

იმავე ბურჯანაძეს ან ნოღაიდელს სრული უფლება აქვთ სასამართლოში უჩივლონ ტელეკომპანია “იმედს”, ისევე როგორც ყველა იმ მოქალაქეს, რომელმაც ამ გადაცემის ყურების შედეგად მიიღო ფიზიკური ან ფსიქოლოგიური ტრავმა.

ჭეშმარიტად მიაღწია თავის ჩაფიქრებული მიზანს ამ გადაცემის ავტორმა, ვერაფერს იტყვი, გენიოსია… სამწუხაროდ ბევრი მსგავსი გენიოსი გვყავს ამ ქვეყანაში… თუნდაც ის დადგმული გენიალური შოუ გაიხსენეთ, რუს ჯარისკაცებს რომ მიუვარდა ჩვენი მამაცი პრეზიდენტი…

და ბოლოს, შეიძლება ვცდები, მაგრამ მგონი ამ გადაცემას თავისუფლად შეიძლება მივანიჭოთ დეზინფორმაციის კატეგორია. დეზინფორმაციის, რომელიც გავლენას ახდენს ადამიანის სულიერ სიმშვიდეზე და იწვევს მასობრივ პანიკას (ფაქტია, რომ პანიკა გამოიწვია და იმის მტკიცება, რომ არ უნდა გამოეწვია არის სრული უგუნურობა). ეს კი მგონი სამართლის მიხედვით დასჯადი ქმედებაა. ნორმალური ქვეყანა რომ ვიყოთ, არამგონია ის ხალხი ვინც პასუხისმგებელია ამ გადაცემაზე, ადეკვატურად არ დასჯილიყვნენ, მაგრამ ეს ხომ საქართველოა, ჭეშმარიტი გენიოსების ქვეყანა

p.s. ამბობენ, რომ 55 წლის ქალი გარდაიცვალა გულის შეტევით, ბიჭი ჰყავდა ჯარშიო… ბრავო მაესტრო, ბრავო…

ამას წინათ ერთ–ერთ ცნობილ ქართულ ( და მგონი ერთადერთ ადეკვატურად მოქმედ) კინო საიტზე წავაწყდი ასეთი შინაარსის განცხადებას: ერთ–ერთი “იუზერი” ამტკიცებდა, რომ ოსკარი ეკუთვნოდათ ტარანტინოს და “უსახელო ნაბიჭვრებს” (რაშიც აბსოლუტურად ვეთანხმები) და ამ ფილმის მართლაც არც თუ ისე ცოტა ღირსებებთან ერთად, ასახელებდა იმ ფაქტს, რომ ეს კინოფილმი არის ახალი სიტყვა კინემატოგრაფიაში, ხოლო “ავატარი” კი მხოლოდ სპეც–ეფექტებში, რაზეც ასევე ერთ–ერთი კინომოყვარული, რომელიც დიდი პოსტის მეშვეობით უმტკიცებდა ყველას თავის ინტელექტუალობას, ამბობდა რომ “ავატარს” ეკუთვნოდა ოსკარი და ამ განცხადებას ასაბუთებდა იმ ფაქტით, რომ “ავატარი” არის რევოლუცია კინოში, რადგან მასში იქნა გამოყენებული აბსოლუტურად ახალი ტექნოლოგიები, ისევე როგორც თვის დროზე ჯორჯ ლუკასმა გამოიყენა პირველმა სპეც–ეფექტები “ვარსკვლავურ ომებში“… მაგალითად მან კიდევ რამოდენიმე ფილმი და რეჟისორი მოიყვანა და რაც საგულისხმოა, ჩამოთვალა ყველა იმ ტექნოლოგიის დასახელება, რაც პირველად გამოიყენა ამა თუ იმ რეჟისორმა, ამა თუ იმ ფილმში, რითიც უფრო მეტად ახალი ტექნოლოგიების სპეციალისტის შთაბეჭდილება დატოვა, ვიდრე კინოთმცოდნისა, მაგრამ ეს არაა მთავარი, მთავარი აქ ორი რამ არის:

პირველი: ყველა ჩამოთვლილი ფილმის და რეჟისორის გახსენებისას, პირველი რაც თავში მოგივა არის: ბლოკბასტერი! და ბევრი ფული! ბევრი ფული და ბლოკბასტერი!

მაგრამ ამაზე უფრო მთავარია მეორე, ამ კინოთმცოდნეს ფრაზა, რომელითაც იწყებს თავის ქადაგებას. აი ისიც სიტყვა–სიტყვიტ, დიდებული Ctrl C / Ctrl V – ს ან უფრო გავრცელებულად,  copy/paste–ის გამოყენებით: “ფილმს რაც არ უნდა მაგარი შინაარსი და აზრი ქონდეს კინემატოგრაფიაში გადატრიალებას ვერ მოახდენს. მაგი მხოლოდ ფილმის გადაღების ტექნიკას შეუძლია” –  აი ეს უკვე ძალიან საინტერესოდ მომეჩვენა, ამ ახალგაზრდის (ან შეიძლება არც არის ახალგაზრდა, თუმცა ასეთი აზროვნებით 22 წელზე მეტს არ მივცემდი) აზრის გაცნობამდე, რატომღაც სულ მეგონა რომ რევოლუციას კინოში ახდენდა ფილმი და არა ახალი ტექნოლოგიებით დამზადებული კამერა ან ახალი კომპიუტერული ეფექტები. ქაღალდის გაუმჯობესებას არ მოუხდენია გადატრიალება ლიტერატურაში, ისევე როგორც ხმის ჩამწერი აპატარების განვითარებას მუსიკაში…

რა თქმა უნდა ტექნიკამაც მოახდინა გავლენა კინოზე და მის განვითარებაზე, მაგალითად მაშინ როდესაც უხმო კინო, ხმოვანი გახდა, ან მაშინ როდესაც ფერადი ფილმები გამოჩნდა ეკრანზე (თუმცა შავ–თეთრს დღესაც იღებენ და დამეთანხმებით თავისებური დიდებული ეფექტი ისევ აქვს), შემდეგ კი იყო სპეც–ეფექტების გამოჩენა და ახლა კი 3D…

ტექნოლოგიების განვითრების ამ ეტაპებს თუ შევადარებთ, 3დ–ს აშკარად, უკონკურენციო ბოლო ადგილი უჭირავს, რადგან ის კინოსთვის, მისი შინაარსისთვის, არაფერს ცვლის, აბსოლუტურად არაფერს, ეს უბრალოდ არის თვალის მოსაჭრელი საშუალება, რომელსაც გვერდზე გადააქვს კინოს ნამდვილი ფასეულობა. 3D კინემატოგრაფიაში არის კიდევ ერთი საშუალება მეტი ფულის გაკეთების და ჭეშმარიტი ხელოვნების უკანა პლანზე გადაწევის, ხოლო წინა პლანზე გასართობი ინდუსტრიის წამოწევის…

ჩემი აზრით ძალზედ დამაფიქრებელია ის ფაქტი, რომ ადამიანებს სიამოვნებას აღარ ანიჭებს არაფერი, თუ იქ გასართობი ელემენტი არაა… მუსიკაში – შიშველი “ნაშები”, ლიტერატურაში – უაზრო დეტექტივები, კინოში – უაზრო ბოევიკები…  სანახაობა ერთი სიტყვით…  ამ ყველაფერზე თავში მე მხოლოდ ერთი სიტყვა მომდის: დეგრადაცია!

ადამინის გონების დეგრადაცია, ბრბოს დეგრადაცია, რომელიც ისე ახლოს არის ორუელის1984“–ის სცენართან, როგორც არასდროს.

და რაც შემეხება პირადად მე, ვუდი ალენის ერთი ფილმის 5 წუთიანი მონაკვეთი მირჩევნია, მსოფლიოში არსებულ ყველა ბლოკბასტერ–ბოევიკს, “პოკაჰონტასის“… უკაცრავად “ავატარის” ჩათვლით.